De eerste dag dat we daar woonden was een zondag en voorbereid als we waren hadden we natuurlijk nix van eten in huis . Toen merkte ik meteen dat we in de Turkse buurt woonden want er waren nog 3 of 4 kruidenierszaakjes/supermarktjes open, met allemaal exotisch raar eten, goedkoop lamsvlees en nergens een varkenskoteletje te bespeuren. Daar werd ik 3 keer voorgelaten door de slager, maar ik ben een braaf meisje en heb mooi mijn beurt afgewacht. Zo heb ik al meteen alles kunnen kopen voor een heerlijke lamstajineschotel met bulgur. Ik heb Arne er achteraf ni horen over klagen, dus het zal wel goed geweest (natuurlijk was het heerlijk, gekkerds, ik kan geweldig koken!!!)

Joris is ook even langsgekomen om te kijken. Ik heb de jongens even de ‘gekke’ Turkse supermarkt laten beleven en dingetjes gekocht voor Wouter die de dag erna kwam eten. (ook Okra, maar da heb ik nog nooit klaargemaakt, hoor) Omdat het dan toch nog te laat was om nog iets vers te koken, besloten we aan de studie van de teek-e-weejs te beginnen. Dit is toch iets waar je niet te licht over mag gaan dus hier al een klein verslagje van de eerste locatie.

1) “African halal snackbar” op weg naar coninckplein: ‘Emu’ met vlees (bleek dus geit te zijn) en witte rijst en bruine rijst met kidneybonen en acheleyk.
Dat smaakte allemaal vree Afrikaans. lekker dus en pikant, maar ook heel vreemd. Die kunnen nogal kruiden gebruiken, hoor. De bruine rijst smaakte wel, maar er zaten iets te veel bonen bij om veel van te kunnen eten en de couscousachtige acheleyk was met azijn gesausd, wat wel paste bij de groentjes en de kip die erbij zaten, maar toch … euh … vreemd dus. De bediening was vlot en vriendelijk en het zag er allemaal proper uit. Zeker een aanrader als je zin hebt in nieuwe smaken en we gaan zeker nog andere schotels uitproberen. maar echt raar eten.

Wouter was onze tweede gast en daar kan ik natuurlijk voor koken wat ik wil, want die jongen eet alles . Hij was wel net op dieet, wat hij was vergeten te zeggen. Na een blik op alles wat in de keuken stond, heeft hij dan maar een dagje gezondigd. zelfgemaakte loempiaatjes (makkelijk hoor), patatjes in de oven, gemarineerde ribbetjes en een slaatje. Daar mag je al eens voor zondigen, toch?

Het SintJansplein is best wel leuk met ijskreimkarretjes en spelende kindjes en vorig weekend was het sportdag op het plein. Overal bruinen en zwarten en gelen, ik was zeker de enige witte in de straat. En toen kwamen er toch nog 2 aangewandeld, maar die waren druk in het Russisch aan het discussiëren, dus veel hielp het niet met mijn ontheemdheid. Het VlomsBelanghuis is hier achter het hoekje en achter de andere hoek is een kantoor van de CDenV. En in het midden daartussen zitten wij dus. Ah, en ook nog het zwerversontmoetingscentrum, dat nu even tijdelijk in verbouwing is. De zwervers komen nog wel een beetje voor de deur hangen, uit gewoonte. Zoals voor de CDenV stemmen, zeker ;p. Heerlijk om je bekijker van andere culturen te voelen zo dicht bij huis.

Ondertussen ben ik natuurlijk ook aan het leren rijden. De rijlessen heb ik net nog in Puurs kunnen doen en nu mag ik solo rijden in A. Stalen ros van dienst is de oude auto van mijn mamma, Blackie is 12 jaar oud en van het merk peujoo 306. Volgens Arvid, de oplapper van dienst, is het best nog een goed autootje, dus ik wil er niets slecht over horen. De doldwaze avonturen die Blackie en ik beleven op weg naar het werk zijn ondertussen al niet meer op één hand te tellen. Aangezien ik leren rijden heb met een vrij recente diesel en Blackie een benzine op leeftijd is, zal ik u maar niet lastigvallen met verhalen over mijn veelvuldige stilvallen. (spannendste momenten: in het midden van een druk kruispunt en ook een keer op een overweg zonder slagbomen die net begin te bellen nadat ik eindelijk in gang geschoten was) Blackie en ik zorgen af en toe wel even voor ergernis bij onze mede-weggebruikers wanneer we ons mooi aan de snelheidsregels houden op de scheldelaan. Vooral daar waar de wetgever een beetje de kluts kwijt was en een stuk van 50 meter aan 50km per uur maakte en dan 70 per uur en dan weer terug 50 met een gewoon bord, even later een kruispunt (dus dan mag je weer 90?!) en 100 meter verder een bordje met “einde zone 50″, terwijl die dus nooit begonnen is. Daar doe ik dus ook niet meer aan mee.
Toen ik er eindelijk een beetje begon in te komen, had ik eindelijk ook eens iemand achter mij gelaten met het optrekken aan het kruispunt. Allright! Ik ben er gewoon keihard van weggereden! hehe. Die truckchauffeur is er nog altijd ni goed van!
In parkeren ben ik nog steeds niet goed. Blackie heeft geen servo-stuur en dat komt niet ten goede van het manoeuvre: achterwaarts parkeren achter een auto in 1 vloeiende S-beweging. Gelukkig wonen wij echt in een rustig straatje, dus kan ik met gemak 10 minuten aan mijn parkeerSkillz prutsen, zonder iemand te storen.
Gisteren dacht ik de file aan het kruispunt van de Londenstraat naar de Italiëlei te ontwijken door langs de Noorderlaan te rijden, want van die richting komen er precies minder auto’s op het kruispunt. mja. Dat experiment is dus schandelijk mislukt. Echte Antwerpenaren zullen mij nu wel aan het uitlachen zijn. De weg ernaartoe is een groot en altijd leeg viaduct, ik had echt geen aanwijzingen dat het iets anders kon zijn dan een mooi omwegje naar de leien. Soit, toen ik eindelijk op de straat naar de Noorderlaan aangekomen was en toch al de achterkant van de Metroplois kon zien waren we al 7 rode lichten verder. En toen zat ik er dus nog niet eens op! Ik belde dan maar naar Arne dat ik even een kleine retail-therapy-stop ging maken aan de decathlon en die hardnekkige file maar ging laten voor wat het was. Toen ik van de winkelparking naar huis reed ben ik maar mooi weer naar de Londenbrug gereden en daar gaan aanschuiven. Vijf rode lichten later sloeg ik al af om naar het SintJansplein te rijden, home sweet home. Mijn wachttijd in de Londenstraat heb ik trouwens al met minstens 2 rode lichten kunnen inkorten door links te blijven rijden tot bijna op het einde. Veel mensen weten niet dat de ene rijstrook om naar rechts af te slaan in tweeën splitst na de werken, waardoor er dus altijd een kleine ‘vide’ ontstaat waar wel twee Blackies in passen. Zonder eigenlijk de andere chauffeurs te pesten. Zo word ik nog een echt inwoner van A.

Het hele administratieve luik van de verhuis is bijna afgerond. We hebben internet, elektriciteit en elk een bewonerskaart (JEUJ!). Nu moet enkel de wijkagent nog even langskomen, spannend . Dat ging allemaal niet van een leien dakje en we waren Het Stad al grondig beu. Het was dus eigenlijk wonderlijke timing toen die drommelse Mike langs kwam om ons in Antwerpen een beetje rond te leiden. Na de duivelse onderhandelingen met die dekselse nutsbedrijven, nam hij ons mee op een degelijke doorloop langs de Stadse drankgelegenheden. Dank!

Als je onze straat binnenkomt kan je meteen al ons appartement zien door de fijne Nepalese vlaggetjes die aan onze ramen hangen en vrede en respect over A laten waaien. Zo hadden Ilie en Leen en Wannes en Klaartje ons vlug gevonden, toen ook zij op bezoek kwamen voor een aperitiefje. We zijn dan nog naar de Ossenmarkt gekroegd, waar we Mike tegenkwamen. Verder ook nog de ViaVia bezocht en een marginaal café ertussenin waar nu de Baardegem-mop op de Belgische landkaart staat geschreven .

In de hema had ik een keiklein lief bbq-tje gevonden en dat hebben we meteen uitgetest met een fijne bbq op ons plat dakje. werkte perfect! meervandattum!

En dan moest ik ook nog naar de mensura-dokter voor een medisch onderzoek en naar de mensura-verpleegster, die bloed moest nemen: “oei, mja, het is hier een beetje blind steken, want ik zie niets, hoor.” ZEG DAT TOCH NIET!!! Enfin, gelukkig zat ze van de eerste keer goed. Even later wel een fijne verassing toen bleek dat ik toch niet helemaal uitgegroeid ben, want: ik ben 1.91m, lekker Puh!

Er volgen vast nog meer avonturen vanuit A Noord. (bijvoorbeeld als ik voor het eerst naar de hammam ga!!!

I bought De Morgen this morning after I went to get my temporary drivers license (yep, you read it right! be careful out there). Strawberries are not in season yet and I was out of yoghurt, so I made a cheese-and-jam-sandwich in stead. Halfway through the paper I started feeling really sad and depressed. It took me a while to notice it and a bit longer to figure it out.

Here are some of the articles/headlines who I think, might have had an influence.

• One in ten Belgians consider themselves to be racist.
• Belgium has the densest roadnetwork in Europe.
• Shoot an ice bear for 25000 €.
• Obama joked about the special Olympics and has a lot of angry handicapped people on his head now. they’re like jews.
• Military coups were very ‘in’ in 2008.
• Israeli soldiers talk openly about killing innocent palestinians in Gaza.
• Israel still thinks their army is the most morally sound in the world.
• Chinese political artist speaks. I think, not for much longer.
• opinion piece: Tired of kapitalism
• The Local Administrative Sanctionright of local government is derailing. (police decides 9 cats is quite enough for a person to own,  citystewards stakes out on the roof of the Antwerp theater to catch people throwing away orangepeels on the weekly market…)
• A referee in a footbal match close to the language border in Flanders gives players yellow cards for talking French on the field.
• Geert Wilders. A lot to say, nothing that he wants to or can defend though.
• The pope is bullshitting his way through Africa and is openly showing his ban-sex-obsession.
• Muslims have their own facebook, Muxlim, so they won’t be corrupted by other cultures.
• EU officials release a “sexism-free” thesaurus. oh yeah, that helps!
• An article about how all your different kinds of moist towels can be replaced by babywhipes. (I’m not making this up here!)
• Hotelrooms,that really famous people have slept in. you can sleep in them too, for an extra 500€.
• Torremolinos, the cradle of toerism for the masses.
• Bento. Appearantly, if you really love your kids, you shape the food in their lunchbox to look like a idyllic landscape or funky still life.

Truly, I feel so astranged from society sometimes.